Zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za 2019 rok – czy metoda uproszczona nadal się opłaca?

Zgodnie z treścią art 25 ust 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy mogą w ciągu roku wpłacać zaliczki na podatek dochodowy w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w deklaracji złożonej w roku poprzedzajacym dany rok podatkowy. Jeśli deklaracja za dany rok podatkowy wykazywała stratę, zaliczki uproszczone ustala się na podstawie podatku za 2 lata wstecz.

Oznacza to, że ustalając wysokość uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy za 2019 rok kalkulujemy je jako 1/12 podatku wykazanego w deklaracji za 2017 rok, lub jeśli w 2017 roku wystąpiła strata, na podstawie deklaracji za 2016 rok.

Jednocześnie należy pamiętać, że od stycznia 2019 roku będzie obowiązywała stawka podatku w wysokości 9% i będzie miała zastosowanie dla podatników, u których wartość przychodów w danym roku podatkowym nie przekroczyła równowartości 1.200.000 euro. Stawka ta nie ma zastosowania do dochodów z zysków kapitałowych.

Wydaje się, że ze względu na fakt, iż w 2017 roku obowiązywała stawka 19%, dla podatników, u których stawka podatku w 2019 roku nie przekroczy 9%, nie opłaca się stosować uproszczonych zaliczek. Ich wpłata wygeneruje bowiem powstanie nadpłaty w podatku.

Natomiast zastosowanie uproszczonej metody powinny rozważyć podmioty u których:

  • występują dochody z zysków kapitałowych,
  • wartość przychodów w 2019 roku przekroczy równowartość 1.200.000 euro.

Stosowanie uproszczonych zaliczek zwalnia bowiem podatników z obowiązku kalkulacji podatku dochodowego co miesiąc oraz eliminuje wystąpienia zaległości podatkowej, jeśli organ podatkowy w trakcie kontroli zakwestionuje wysokość wykazanej podstawy opodatkowania.

 

Opublikowano Podatkowe ABC przedsiębiorcy | Otagowano , , , | Skomentuj

nowe zasady zaliczania do kosztów podatkowych wydatków na użytkowanie samochodów osobowych

Samochody osobowe dla potrzeb ustawy o CIT i PIT są definiowane w ten sam sposób co w ustawie o VAT. Przyjmuje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany jednocześnie do działalności gospodarczej i prywatnej podatnika lub jego pracowników, jeśli dla potrzeb VAT nie został zgłoszony do urzędu i nie jest prowadzona dla niego ewidencja przebiegu pojazdu.

 1. Raty leasingowe, czynsz najmu, dzierżawy

Dla samochodów osobowych o wartości nieprzekraczającej 150.000 zł – cała płacona rata jest kosztem podatkowym – nie ma zmian w przepisach;

Dla samochodów osobowych o wartości równej lub większej 150.000 zł – kosztem podatkowym jest część raty ustalonej w proporcji 150.000 / wartość początkowa samochodu osobowego. Ograniczenie to ma zastosowanie do umów zawartych po 1 stycznia 2019 roku;

Raty leasingowe / opłaty za najem dzierżawę samochodów o wartości >= 150.000 zł ale zawartych przed 1 stycznia 2019 stanowią koszt podatkowy w 100% (o ile umowa nie zostanie zmieniona).

 Jako wartość początkową przyjmuje się cenę netto z umowy powiększoną o VAT niepodlegający odliczeniu.

  1. Ubezpieczenie samochodów osobowych

Składki dotyczące NNW, OC – w całości stanowią koszt podatkowy, niezależnie od wartości początkowej samochodu;

Składka AC – dla samochodów osobowych o wartości nieprzekraczającej 150.000 zł – w 100% stanowi koszt podatkowy

Składka AC – dla samochodów osobowych o wartości równej lub większej 150.000 zł – kosztem podatkowym jest część składki ustalonej w proporcji 150.000 / wartość początkowa samochodu osobowego.

 Jako wartość początkową przyjmuje się cenę netto z faktury lub umowy powiększoną o VAT niepodlegający odliczeniu.

  1. Odpisy amortyzacyjne

Dla samochodów osobowych o wartości nieprzekraczającej 150.000 zł – cały odpis amortyzacyjny stanowi koszt podatkowy;

Dla samochodów osobowych o wartości równej lub większej 150.000 zł – kosztem podatkowym jest część odpisu amortyzacyjnego ustalona w proporcji 150.000 / wartość początkowa samochodu osobowego.

Uwaga! Dla samochodów osobowych nabytych do 31/12/2018 roku, gdzie wartość początkowa przewyższała równowartość 20.000 euro, od 1 stycznia 2019 roku wartość odpisu amortyzacyjnego ustala się wg nowych przepisów. Oznacza to, że jeśli wartość początkowa samochodu w dniu nabycia wynosiła np. 100.000 zł i w związku ze „starymi przepisami” część amortyzacji była uznawana jako NKUP, to od 1 stycznia 2019  cały odpis amortyzacyjny będzie stanowił KUP.

 Jako wartość początkową przyjmuje się cenę netto z faktury powiększoną o VAT niepodlegający odliczeniu.

  1. Wydatki na użytkowanie samochodów (paliwo, parking, myjnia, zakup wyposażenia, itp.)

Kosztem podatkowym jest 75% wydatku ustalanego jako kwota netto z faktury powiększona o VAT niepodlegający odliczeniu. Nie ma tu znaczenia wartość samochodu! Nie ma również znaczenia, czy jest to samochód w leasingu, dzierżawie, najmie czy stanowi własność podatnika.

 Jeśli opłata za najem / dzierżawę / leasing obejmuje również koszty użytkowania pojazdu, powyższe ograniczenie będzie miało zastosowanie do części raty obejmującej koszty eksploatacji.

Dodatkowo w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono zapis stanowiący, że jeśli podatnik w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wykorzystuje należący do niego samochód osobowy, ale nie stanowiący środka trwałego w ewidencji prowadzonej na potrzeby działalności, to kosztem podatkowym jest 20% ponoszonych wydatków w związku z użytkowaniem tego pojazdu. Zniesiono jednocześnie obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów dla takich samochodów.

Opublikowano Podatkowe ABC przedsiębiorcy | Otagowano , , | Skomentuj

Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy już obowiązuje

Ustawa z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (dalej uppp) zacząła obowiązywać z dniem 14 lipca br. Tak jak dotychczas, również na podstawie nowych przepisów biura rachunkowe oraz doradcy podatkowi zostali wymienieni w grupie jednostek obowiązanych. Podmioty te mają obowiązek przeprowadzania bieżącej analizy dokonywanych transakcji pod kątem wykrywania działań nietypowych lub podejrzanych, tj. takich, których okoliczności mogą wskazywać na ich związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu.
Istotną nowością w ustawie jest sprecyzowanie sposobu wypełnienia obowiązku rozpoznania i oceny potencjalnego ryzyka wystąpienia prania pieniędzy. Obowiązek ten będzie realizowany poprzez identyfikację klienta, przedstawiciela klienta i beneficjenta rzeczywistego, wraz ze wskazaniem dokumentów, na podstawie których identyfikacja ta została przeprowadzana.
Klient będący osobą fizyczną powinien zostać zidentyfikowany co do imienia, nazwiska, obywatelstwa, numeru PESEL lub daty urodzenia, serii i numeru dokumentu stwierdzającego tożsamość oraz ewentualnie adresu zamieszkania. W przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą – ustawodawca wprowadził dodatkowo wymóg ustalenia nazwy (firmy) tej osoby, jej numeru identyfikacji podatkowej oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Dla klientów, będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi, instytucje obowiązane muszą ustalić nazwę (firmy), formę organizacyjną, adres siedziby lub prowadzenia działalności, numer identyfikacji podatkowej oraz dane osoby ją reprezentującej. Natomiast w odniesieniu do beneficjenta rzeczywistego i osoby reprezentującej klienta należy ustalić imię, nazwisko, obywatelstwo, numer PESEL lub datę urodzenia, a także numer dokumentu tożsamości. Weryfikacja zostanie przeprowadzona na podstawie dokumentu tożsamości, wyciągu z rejestru lub innych dokumentów, danych lub informacji, które będą musiały pochodzić z wiarygodnego i niezależnego źródła.

Jednostka obowiązana (doradca podatkowy, biuro rachunkowe) ma róznież obowiązek ustalić beneficjenta rzeczywistego transakcji oraz osoby zajmujące stanowiska eksponowane (członków rządów, oragnizacji międzynarodowych, parlamentarzystów).

Jednostka obowiazana powinna wdrożyć dwa rodzaj procedur wewnętrznych – pierwszą regulujacą zasady analizy potencjalnego ryzyka wystąpienia transakcji prania pieniędzy i sposobu reagowania, drugą (i jest to nowość) – procedurę umożliwiajacą pracownikom w sposób anonimowy informowania o transakcjach, które wydadzą się im podejrzane. 

Jednostka ma również obowiązek zapewnić bieżące szkolenia swoim pracownikom z zasad zapobiegania wystąpieniu zjawiska prania pieniędzy oraz stosowania przyjętych procedur.

Nowe regulacje nakazują wyznaczenie w instytucji obowiązanej osoby pełniącej funkcję kadry kierowniczej wyższego szczebla, która będzie odpowiedzialna za przestrzeganie procedur wewnętrznych.  W przypadku instytucji obowiązanej, w której działa zarząd lub inny organ zarządzający, osobę odpowiedzialną za wdrażanie obowiązków określonych w ustawie wyznacza się spośród członków tego organu. Dodatkowo, określono obowiązek wyznaczenia przez jednostkę pracownika odpowiedzialnego za nadzór nad zgodnością  działalności podmiotu z przepisami ustawy. Osoba ta będzie odpowiadała m.in. za przekazywanie w imieniu instytucji obowiązanej informacji o powziętych podejrzeniach popełnienia przestępstwa prania pieniędzy, finansowania terroryzmu albo innych przestępstw. W przypadku instytucji obowiązanych prowadzących działalność jednoosobowo, wymienione zadania wykonuje osoba prowadząca tę działalność.

Utrzymano obowiązek przekazywania informacji o transakcjach do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej. Obowiązkiem tym objęte są transakcje, których równowartość przekracza 15 000 euro. Są to m.in. transakcje przyjęcie i wpłaty lub wypłaty środków pieniężnych o równowartości przekraczającej 15 000 euro oraz transfer środków pieniężnych o równowartości przekraczającej 15 000 euro.


Opublikowano Podatkowe ABC przedsiębiorcy | Otagowano , , | Skomentuj

Odliczanie VAT z faktur wystawionych przez niezarejestrowanych podatników VAT

Mamy kolejne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które potwierdza, że podatnikowi przysługuje praw do odliczenia VAT naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany na VAT, o ile do transakcji faktycznie doszło, a strony świadomie nie uczestniczyły w oszustwie podatkowym – sygn: I FSK 769/16 z 7 marca 2018 roku.

W uzasadnienie NSA stwierdził, iż zadaniem nabywcy towarów lub usług nie jest weryfikowanie, czy jego kontrahent dopełnił formalności związanych z prawidłowym zarejestrowaniem na VAT. Jest to obowiązek organów podatkowych! Sąd po raz kolejny podniósł oczywistą dla wszystkich doradców kwestię, że podatnikiem VAT staje się z powodu wykonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie ustawy o VAT, a nie poprzez sam fakt rejestracji w urzędzie.

Sąd podkreślił, że podmiot zarejestrowany w KRS lub CEIDG, posiadajacy adres siedziby, z nadanym NIP, nie może być uznawany za podmiot nieistniejący, bo na podstawie posiadanych danych można ustalić jego tożsamość oraz podjąć próbę kontaktu. Tym samym upada argument organów podatkowych, iż podatnik niezarejestrowany na VAT to podmiot nieistniejący.

Powyższe orzeczenie jest fundamentalne w świetle informacji wysyłanych przez Ministerstwo Finansów do podatników w wyniku przeprowadzonych analiz rejestrów VAT przesłanych w formacie JPK. Podatnicy otrzymują informację, że wykazali w rejestrach zakupów faktury wystawione przez podmioty nieistniejące (niezarejestrowane na VAT) i są wzywani do skorygowania deklaracji podatkowych.

 

 

Opublikowano Podatkowe ABC przedsiębiorcy | Otagowano , , , | Skomentuj

Czy fiskus postanowił zarobić na kryptowalutach?

W ostatnich dniach ukazał się pierwszy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FSK 488/16) w zakresie zasad opodatkowania zysków ze sprzedaży kryptowaluty.

Ponieważ kryptowaluty mnożą się jak „króliki” i są coraz bardziej popularną formą oszczędzania organy podatkowe coraz śmielej upominają się o należny im podatek od realizowanych zysków na sprzedaży nowej waluty.

Najpierw organy podatkowe, a teraz Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że dochód na sprzedaży kryptowaluty podlega opodatkowaniu i powinien być traktowany jako zyski z praw majątkowych. A to oznacza opodatkowanie wg skali – nawet 32%. Dochód ustala się jako różnicę między ceną sprzedaży a ceną zakupu. Jeśli podatnik nie jest w stanie określić, kiedy zakupił konkretną walutę, stosuje się tzw metodę FIFO – „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”. A to, przy rosnących kursach krytowaluty, zawdze oznacza zysk!

Opublikowano Porady podatkowe | Skomentuj

Koniec optymalizacji podatkowych na znakach towarowych?

Od 1 stycznia 2018 roku obowiązują nowe przepisy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz osób prawnych znacznie ograniczające prawo do rozliczania kosztów podatkowych z tytułu odpisów amortyzacyjnych od znaków i praw majątkowych oraz opłat za użytkowanie tego typu praw.

W poprzednich latach jedną z form optymalizacji podatkowej było przeniesienie prawa do znaku lub innych praw majątkowych do zewnętrznego podmiotu, a następnie podmiot tym udzielał odpłatnych licencji. Dzięki temu podatnik, który wytworzył prawa majątkowe we własnym zakresie i nie mógł ich amortyzować dla celów podatkowych (odpisy amortyzacyjne od takich praw nie mogły być zaliczane do kosztów podatkowych), pomniejszał podstawę opodatkowania o opłaty licencyjne. 

Ministerstwo Finansów postanowiło wyeliminować optymalizacje podatkowe na prawach majątkowych i wprowadziło do ustaw podatkowych zapisy stanowiące, iż do kosztów podatkowych nie zalicza się opłat ponoszonych z tytułu użytkowania praw majątkowych, nabytych lub wytworzonych przez podatnika lub spółkę osobową, a następnie zbytych – w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich zbycia.

Jednocześnie u podmiotu, który otrzymał prawa majątkowe w darowiźnie lub w spadku, a na podstawie ustawy o spadkach i darowiznach przysporzenie to było zwolnione z opodatkowania (czynność dokonana pomiędzy członkami najbliższej rodziny), wyłączono prawo do zaliczania odpisów amortyzacyjnych tych praw w koszty podatkowe. Przepis dotyczy wszystkich odpisów dokonywanych od 1 stycznia 2018 roku, nie ma tu znaczenia, kiedy prawo zostało nabyte, nie ma również żadnych limitów kwotowych.

Powyższe oznacza, że podmiot który otrzymał prawa w spadku lub darowiźnie będzie osiągał przychody do opodatkowania z tytułu udzielanych odpłatnych licencji za korzystanie z tych praw przez podmioty trzecie, ale nie rozpozna kosztu podatkowego z tytułu amortyzacji. Zaś podmiot korzystający odpłatnie z praw, które wcześniej zbył w jakiejkolwiek formie, nie zaliczy ponoszonych wydatków do kosztów podatkowych. Tym samym obie strony transakcji zapłacą podatek od tej samej kwoty.

Ministerstwo zapobiegło jednocześnie skutkom transakcji polegającej na odkupieniu wcześniej posiadanych znaków. Jeśli podatnik „odkupi” prawa do znaków, które wcześniej posiadał i zbył, koszty podatkowe z tytułu amortyzacji „odkupionych” znaków nie mogą przewyższać kwoty przychodu uzyskanego wcześniej ze zbycie tych praw. Tajemnicą poliszynela jest fakt, że wcześniejsze zbycie nastąpiło nieodpłatnie. W związku z tym koszt podatkowy z tytułu amortyzacji również nie wystąpi.

 

Opublikowano Porady podatkowe | Otagowano , , , | Skomentuj

Opłata recyklingowa od torebek foliowych podlega opodatkowaniu VAT

Od 1 stycznia 2018 roku wchodzi w życie nowa opłata recyklingowa od lekkich foliowych torebek. Każda torebka będzie odpłatna, a przedsiębiorca będzie zobowiązany odprowadzić na rachunek Ministarestw Środowiska 20 groszy od każdej wydanej sztuki.

Opłaty będą wpłacane na konto Ministarestwa Środowiska w łacznej kwocie, za cały rok z dołu, do 15 marca kolejnego roku. Czyli pierwszą wpłatę przedsiębiorcy dokonają dopiero do 15 marca 2019 roku.

Ale sprawa nie kończy się w Ministerstwie Środowiska.

Ministerstwo Finansów poinformowało bowiem, że opłata recyklingowa, która jest elementem należności za dostawę lekkiej torby, powinna być wliczana do podstawy opodatkowania podatkiem VAT, ze stawką 23%. To oznacza, że od opłaty recyklingowej przedsiębiorca będzie musiał odprowadzić dodatkowo VAT. Sprawa podatku VAT jest istotna, bo przy  takiej interpretacji, zamiast 20 groszy za torbę, będzie trzeba zapłacić ok. 25 gr.

Kolejna kwestia to wykazywanie otrzymanej kwoty na kasie fiskalnej. Tu Ministerstwo Finansów stanęło na stanowisku, że obowiązek ewidencji otrzymanej wpłaty od osób fizycznych oczywiście istnieje, ale nie ma obowiązku wykazywania opłaty recyklingowej za wydaną torebkę w odrębnej pozycji na paragonie. Wystarczy, że sprzedawca wprowadzi na kasę liczbę wydanych torebek i ich cenę jednostkową – należną od klienta.

Opublikowano Podatkowe ABC przedsiębiorcy | Otagowano , , , | Skomentuj